IJsselsteinloop 2009, 10 kilometer.

Hardlopers zijn doodlopers.

 

 Ik ben hardloper.

 

Vandaag was ik ook doodloper...

 

Eindelijk was het dan zover. De IJsselsteinloop van 30 mei 2009. Ik had me opgegeven voor de 10 km. Ik was nog nooit zo serieus geweest in de voorbereiding op een loop. Ik wilde vandaag een nieuwe snelste tijd op de 10 kilometer neer gaan zetten. Twee weken geleden op de 10 km van de Heuvelrugloop liep ik voor het eerst (net) onder de 50 minuten. Mijn doel was om dit vandaag te gaan verbeteren.

 

Om te zorgen dat ik voldoende uitgerust was heb ik vanaf vorige week zondag niet meer hard gelopen. Het viel niet mee om niet te gaan, maar het is gelukt. Dan weet ik in elk geval zeker dat ik niet moe ben voor de start.

 

Het zou dit jaar ook niet zo warm worden als vorig jaar; nu slechts 20 tot 24 graden. 's Morgens voor vertrek goed gegeten, maar niet te veel. Sportdrank gedronken, maar niet te veel. Uurtje van te voren aanwezig, niet te vroeg en niet te laat. Rustige warming up gedaan; precies goed. Niet te ver naar achteren in het startvak; precies op de goede locatie. Wat kan er nog mis gaan?

De start van 2009. De start van 2009.

 

Het begon met een niesaanval. Na ongeveer 5 minuten stopte het weer, maar het kwaad was geschiedt. Ik had last van hooikoorts. Mijn ogen brandden uit mijn hoofd en het water liep uit mijn neus.

 

Het startschot. Zoals gewoonlijk weer veel te snel vertrokken. De eerste kilometer ruim boven de 12 km/u. De 2e en de 3e km ruim boven de 13 km/u. Voor mij veel te snel. De 4e ging ook nog boven de 12 en toen was het afgelopen. Ademhalen ging moeilijk en mijn hartslag vloog omhoog. Elke stapvoelde als een kwelling. Lekker in de volle zon en in de wind langs de dijk en de A2. Op 1 kilometer voor de finish werd ik ingehaald door een man die het leuk vond om te zeggen dat dit toch wel lullig moest voelen: 1 km voor de finish nog ingehaald worden door hém. Ik vertelde hem dat hij ook wel niet de laatste zou zijn die me voorbij zou komen.

 

Er zat niet eens een eindsprint meer in. Ik heb mijn handen omhoog gestoken bij de finish (ook voor het eerst), maar dat was meer van opluchting. Mijn eindtijd lag nét boven de 50 minuten. Missie mislukt, niet lekker gelopen, maar toch wel een gezellige dag gehad.

 

De rest van de dag een knallende hoofdpijn gehad en lekker gegeten bij mijn schoonouders met mijn meisje en de kinderen. Zij waren wel trots op me en hebben me aan de finish hartstochtelijk toegejuicht. En ik hoorde of zag helemaal niets daarvan......

 

Een week niet hardlopen voor een afstand van 10 km doe ik niet meer. Dat was het niet waard. De organisatie van de loop was wel weer perfect. Er hing een goed sfeer. Geen lange wachtrijen bij het afhalen van je startnummer. Geen gedrang bij de start. Ruim voldoende waterpunten onderweg met drank en sponzen. Ook de watergordijnen zorgden weer voor voldoende verkoeling onderweg. Het enig nadeel van de route is het fietspad langs het water de laatste 2 kilometer. De snelheidsremmende hobbels/kuilen die voor de fietsers en bromfietsers zijn aangebracht halen je uit je pasritme. Dat was vorig jaar hetzelfde. Misschien volgend jaar een andere route naar de finish?

 

Wat mij betreft in ieder geval weer tot volgend jaar! Misschien doe ik dan wel de halve marathon!

 

Herinneringsshirt 2009 Herinneringsshirt 2009

www.ijsselsteinloop.nl