IJsselsteinloop 2008, 5 kilometer

Begin 2008 werden een vrouwelijke collega en ik uitgedaagd dat jaar mee te doen aan de IJsselsteinloop.

Tijdens een etentje werd er besloten dat zij en ik allebei aan de loop mee gingen doen. We besloten dan wel voorzichtig met de 5 kilometer te beginnen, want 10 km. was wel erg veel van het goede.

De datum begon steeds dichter bij te komen, maar ik had besloten niet te gaan trainen voor een loopje van 5 km. Vroeger had ik immers wel hardgelopen en toen ging het om grotere afstanden, dus dit kon geen probleem gaan worden. De uitdagers zouden tenslotte zelf aan de 10 km. gaan meedoen, dus van enige directe competitie zou geen sprake zijn. Wat kan er dan nog misgaan?

Eindelijk was het dan zover. 10 Mei 2008 was aangebroken en vandaag ging het allemaal gebeuren. Ik voelde me erg zeker van mezelf. 5 Kilometer was nu niet bepaald een afstand waar ik me zorgen om hoefde te maken toch? Of misschien toch wel? Ik had al meer dan 20 jaar helemaal niets meer aan sport gedaan. Ik rookte stevig, maar zag er toch sportief genoeg uit. Ik had geen last van overgewicht en ben van mezelf wel een doorbijter, dus het moest gewoon gaan lukken. Niets om me zorgen om te maken. Gewoon even doen!

Na het startschot ging ik er "als een speer" vandoor. Het voelde toch wel erg vreemd. Na zolang niets gedaan te hebben gewoon meedoen aan een hardloopwedstrijd. Lopen op een paar oude sportschoenen die ik al jaren niet had aangehad. De hardloopbeweging zelf voelde al vreemd.

Vrij snel na de start had ik er al spijt van dat ik me niet goed had voorbereid. Daar kwam ook nog bij dat het één van de warmste mei-dagen van deze én de vorige eeuw was, waarbij het kwik ruim boven de 30 graden celsius uitkwam. Gelukkig was daar door de organisatie zeer goed op ingespeeld door aan iedereen witte petjes uit te delen en te zorgen voor extra waterpunten. Ook de brandweer stond op meerdere plekken in de route om de lopers te verkoelen door een zeer plaatselijke regenbui te veroorzaken. Ik moet zeggen dat dit ontzettend prettig voelde.

Na een kilometer of 2 zat ik er al aardig doorheen. Ik was natuurlijk veel te snel vertrokken, had problemen met mijn ademhaling en ik liep niet echt lekker op mijn oude schoenen. Eén van mijn sokken begon zich op te krullen aan de voorzijde in mijn schoen en zorgde voor nog meer ongemak dan ik toch al had. Bij het keerpunt op 2,5 kilomter was ik blij dat ik even kon wandelen met een bekertje drinken. Ik heb dan ook rustig wandelend dat bekertje leeggedronken en gewacht tot mijn hartslag weer enigszins vertrouwd begon te voelen. Vlak daarvoor had ik het gevoel dat mijn borstkas elk moment open kon scheuren om mijn hart naar buiten te laten, zo ging het tekeer. Ik begon me bijna zorgen te maken om mijn lichamelijke gezondheid. Ik had ook werkelijk geen idee hoe lang ik op dat moment onderweg was.

Na even gewandeld te hebben had ik het gevoel dat het wel weer zou gaan het tweede gedeelte. Ik merkte al na een kilometer dat ik weer veel te snel ging (voor mijn hart dan) dus werd gedwongen weer een stukje te wandelen afgewisseld met joggend hardlopen of hardlopend joggen. Uiteindelijk kwam ik toch aan bij de finish. Wat was ik blij dat het er op zat! Ik zat er helemaal doorheen en had echt even de tijd nodig om weer tot mezelf te komen. Ik heb zoveel gedronken als ik daar kon krijgen en leverde mijn championchip in.

Hoe had ik me zo gek laten maken om hier aan mee te doen? Die vrouwelijk collega was trouwens in geen velden of wegen te bekennen. Zij heeft niet meegedaan en is niet eens komen aanmoedigen! Stiekum vond ik dat zij de enige was die haar verstand wél had gebruikt die dag.

Ik had geen idee hoe lang ik over de 5 kilometer gedaan had. Ik had de tijd zelf niet bijgehouden en had er niet aan gedacht (was niet in staat!) om bij de finish op de klok te kijken. Toen de uitslagen later op de website beschikbaar kwamen, zag ik dat mijn nettotijd net onder de 28 minuten lag. Toch nog binnen een half uur gelopen; dat had ik niet verwacht. Stiekum was ik wel trots op mezelf. Dat ik de 5 kilometer binnen een half uur had gelopen had ik echt niet durven hopen.

De dagen en weken daarna nam de trots toe. Het gevoel dat ik wel gek leek om ongetraind mee te doen nam af. Hier is het zaadje geplant voor een herintredende hardloper. Eind 2008 stopte ik met roken, om daarna weer voorzichtig te beginnen met hardlopen. Eerst nieuwe loopschoenen gekocht en één setje hardloopkleding. Met het van oorsprong Belgische programma van Eén (StartToRun) op de MP3 speler weer leren lopen tot een afstand van 5 kilometer. Kijken of het ook leuk zou blijven om hard te lopen. Het werkte bij mij echt verslavend. Ik loop nu afstanden tot 20 kilomter als training en loop vooral omdat ik het leuk vind. Ik wil inmiddels stilletjes toch ook wel verbetering gaan zien. Ik probeer dus echt te trainen om sneller te worden. We zullen de komende jaren zien of dat ook nog gaat lukken op mijn leeftijd. Als het aan mij ligt wel!

De IJsselsteinloop is wat mij betreft een perfect georganiseerde loop met veel gezelligheid. Alles is goed geregeld, van het afhalen van het startnummer tot en met het inleveren van de chip. Alles is overzichtelijk en er hangt een gemoedelijke sportieve sfeer. Om de loop heen is er voldoende ruimte voor gezellig vermaak. De organisatie heeft laten zien zich eenvoudig aan te passen wanneer de omstandigheden daar aanleiding toe geven. Ik weet inmiddels zeker dat ik in 2009 weer mee ga doen aan de IJsselsteinloop, maar dan op de 10 kilometer. Kijken of ik dat binnen de 50 minuten kan.

Tot volgend jaar in IJsselstein!

www.ijsselsteinloop.nl