Heuvelrugloop 2009, 10 kilometer.

Zijn allereerste 1 kilometer ooit.

De kleine ging als eerste van start. Het was heel goed te zien dat hij het heel erg spannend vond. De tranen stonden in zijn ogen na de eerste 200 meter, maar hij ging dapper door. Of de tranen nu van de spanning kwamen of doordat hij net na de start een jongetje had zien vallen weten we niet.

Een kleine 5 minuten na de start kwam onze kerel alweer het tunneltje uitrennen. Knalrood hoofd en een lach op zijn gezicht. Het ging niet zo heel hard meer, maar het was goed te zien dat hij flink had doorgelopen. Hij kwam net binnen de 5 minuten over de finish. Wat een prestatie! Voor de eerste keer aan zoiets meedoen en dan zo snel finishen. We waren (en zijn) apetrots op hem! Hij vond het wel leuk, maar vindt het voorlopig ook wel welletjes geweest.

10 Kilometer en een nieuwe hoogste hartslag.

Hierna was ik aan de beurt. De start van de 10 kilometer met halverwege die slopende klim. Ik was van plan rustig te starten, zodat ik de klim goed door zou komen. De versnelling zou daarna komen, zodat ik een goede tijd zou halen.

De 1e kilometer na het startschot kwam ik door in 4.40 minuten. De 2e en de 3e kilometer ook. Weer te snel vertrokken dus. Ook de 4e kilometer ging sneller dan de bedoeling was. Ik besloot dan maar gewoon door te rennen en te zien waar het schip zou stranden. Dat werd al snel duidelijk. Boven op de heuvel, bij de 5 kilometer, zat ik er helemaal doorheen. Mijn hoogst gemeten hartslag tot dan toe was 192 bpm. Bovenop de heuvel werd die bijgesteld naar 195 bpm!

Hier zou toch de waterpost staan? Waar was dat ding? Ik was echt helemaal gesloopt. Doorlopen dan maar. Ongeveer 200 meter verderop stond dan toch de waterpost. Wat was ik blij dat ding te zien. Ik pakte 2 bekers water en ging wandelend verder. Ik dronk één beker leeg en gooide de andere leeg over mijn hoofd. Ik wandelde nog een stukje verder om mijn hartslag en ademhaling weer op een normaler niveau te krijgen. Toen snel weer verder de afdaling in om bij te komen.

Ik voelde dat mijn benen een behoorlijke klap hadden gehad van de eerste helft. Ze voelden zo zwaar als lood en wilden bijna niet verder. Die 50 minutenlimiet kon ik dus wel vergeten.....

Dat bleek uiteindelijk wel mee te vallen. Na de finish bleek mijn eindtijd net onder de 50 minuten te liggen. Mijn tijd van 49'24" was een nieuw persoonlijk record! Ik weet nu wel (weer) waarom het zo hard nodig is om je krachten goed te verdelen. Als ik het aan het begin beter gedoseerd had gedaan dan......ach, volgende keer beter?

De 5 kilometer met een missie

Mijn meisje ging voor de 5 kilometer binnen de 30 minuten. Ze liep met enkele dames die ze van school kent en waarmee ze wel eens gaat lopen. Ze had al snel besloten om haar eigen wedstrijd te lopen en niet bij de anderen te blijven of te proberen met een snellere loopster mee te gaan.

Het ging erg goed en ze heeft een heerlijke wedstrijd gelopen. Het feit dat het niet zo massaal was als in Utrecht hielp daaraan zeker mee. En wat bleek aan de finish? Ze was de snelste van het clubje en kwam aan in een tijd van 29'53"; missie geslaagd en een PR om trots op te zijn!

www.vav-heuvelrugloop.nl