Zaterdag 22 mei 2010, 09.30 uur.

Aankomst in Breda bij station Prinsenbeek. We zien al diverse voertuigen klaar staan op de parkeerplaats bij het station. Alleen Cok, onze cateraar, was er nog niet, maar we hadden de tijd tot 10.00 voor we zouden vertrekken. Kennismaking met de leden van het team die ik nog niet had gezien en nog even snel een sanitaire stop. Mijn spullen overzetten naar de buurtbus, waarmee team A door zal rijden naar Parijs voor de eerste etappe. Cok komt keurig op tijd aan. Eten en drinken voor team A tijdens de eerste etappe wordt ook in de buurtbus gezet, zodat daarmee alles geregeld is voor de eerste etappe. Nog even een foto van het hele team maken bij het station en we vertrekken.

Voor het eerst zit het hele team A nu compleet bij elkaar in de bus. We rijden een groot deel van de route achter de andere bus aan richting Parijs, maar zij zullen eerder afbuigen om naar de eerste grote wisselplek bij Mortefontaine te rijden en daar het kamp op te zetten.

Wij rijden door naar Parijs, Dugny om een plekje te gaan zoeken op het startterrein in Parc La Courneuve. Daar aangekomen zien we dat we zeker niet de eersten zijn. Het is er al gezellig druk. Van grote tourbussen tot ligfietsen, je komt er van alles tegen. Iedereen supergemotiveerd om daar hun bijdrage te gaan leveren aan de RopaRun en de goede doelen waar de RopaRun voor staat. De laatste voorbereidingen worden getroffen,voertuigen weer ingepakt, massages gegeven en ondergaan, warmgelopen, kennisgemaakt, bekenden opgezocht, kortom een gezellige drukte in dit park.

Achteraan op het park, maar lekker dicht bij het startpunt vinden wij nog een mooi plekje. Hier eten we de pasta die voor alle teams klaarstaat. Ik trek mijn hardloopkleding aan, maak een paar foto's en lees mee wat er op twitter langskomt. Ik lees dat Falco ergens bij de start moest staan, dus ik besluit om te gaan kijken of ik hem daar kan vinden. We hebben elkaar gevonden en nog even kunnen spreken. Ongeveer 10 minuten later vertrok Falco met zijn team richting Rotterdam, wij zouden ongeveer 50 minuten later aan de beurt zijn.

Het grote en vooral lange avontuur is begonnen. We zijn onderweg. Eerst zien Parijs uit te komen. Ik had niet verwacht dat er zo veel gefietst moest gaan worden tijdens de RopaRun. Niet door de lopers tenminste. Ik bén geen fietser, ik hou niet van fietsen, ik bezit niet eens een fatsoenlijke fiets! Ik zal er al snel achter komen dat áls ik ergens en blaar op ga lopen, dat dit waarschijnlijk op mijn kont zal zijn. Waarom zit niet één fietszadel gewoon lekker?

Daar kwamen we omstreeks 20.10 uur aan en werd team A afgelost door team B, bestaande uit de lopers Jan R, Jan H, Ramona en Wim, vergezeld door Bert en Michael op de fiets en het duo Ewald en Nynke als chauffeur en kaartlezer. Masseurs Danny en Thaddeus zorgden als masseurs bij team B voor de zwaar beproefde onderdanen.

Nadat wij lekker onze benen hadden laten masseren, een bord pasta hadden gegeten en onze vochtvoorraad hadden bijgevuld was het tijd om te vertrekken naar het volgende wisselpunt. Alles in de andere bus geladen en op naar Coudon, waarvandaan we om ongeveer 00.30 uur weer zouden vertrekken voor de volgende etappe. De eerste 32,5K voor team A zaten er op en waren zonder problemen verlopen. Op een klein beetje pijn in mijn kont na van het fietsen dan. Ik ben wat dat betreft echt niets gewend.

Het duurde langer dan gepland voordat we in Coudon aankwamen, waardoor ik niet meer heb kunnen rusten. Ik ben nog heel even buiten op een stretcher gaan liggen die tussen de vrachtwagen en een bedrijfsloods stond, maar heb geen moment geslapen. Dertig minuten plat liggen is het wel mee gezegd. Ik ben me gaan opfrissen en omkleden voor de nachtetappe van Coudon naar Esmery-Hallon. De eerste etappe was een korte van iets meer dan 32K en erg warm, deze etappe was er een van ruim 51K. Het beloofde een koude nacht te gaan worden, dus ik besloot een lange tight aan te doen om mijn beenspieren zo warm mogelijk te houden. Boven twee lagen over elkaar, waarvan de bovenste laag met lange mouwen. Buff op het hoofd tegen de kou en het Petzl lampje op het voorhoofd voor de echt donkere stukken. Ik was er klaar voor.

Omstreeks 01.00 uur begonnen we aan onze 2e etappe. Team A ging onderweg naar Esmery-Hallon. Ik had vooraf slechte berichten gehoord over de eerste nacht. Het zou een saai stuk zijn. Het zou erg lang duren. Het zou met name voor de enkels een gevaarlijk gedeelte zijn, omdat het wegdek niet al te best was en je geen hand voor ogen kon zien op sommige stukken.

Voor mijn gevoel vloog de nacht voorbij. Het is mijn allereerste RopaRun, dus hoe kan ik dat nu saai vinden? Ik vind alles (nog?) geweldig wat er gebeurt. Ik ken heel noord Frankrijk niet, dus een saaie omgeving is het voor mij zeker ook niet. Voor de donkere stukken had ik mijn Petzl op mijn voorhoofd, die perfect de weg voor mij verlichtte, waardoor mijn enkels geen enkel gevaar liepen. Kortom: een nacht om niet snel te vergeten. Lekker gelopen, geen problemen, geen pijn, geen last van oude blessures, geweldig genoten!

Omstreeks 05.00 uur kwamen we aan bij Esmery-Hallon en nam team B de honeurs weer van ons over. Het was inmiddels wel flink afgekoeld en niet echt lekker meer te noemen buiten. Onze tocht van ruim 51K zat er op en was weer zonder noemenswaardige problemen verlopen. Tijd om ons te verplaatsen naar Bohain-en-Vermandais voor de volgende etappe. Daar aangekomen bleek ons "kamp" op een parkeerplaats direct naast het station van Bohain te liggen. Ik ben in mijn slaapzak op een stretcher in de open lucht gekropen en heb precies nog één trein langs horen komen. Toen ging het licht uit en werd ik ongeveer 2 uur later weer wakker. Alweer tijd om op te frissen, schone kleren aan te trekken, tanden poetsen, eten, drinken en klaarstaan op het volgende wisselpunt.

Nu stond ons de langste etappe voor team A te wachten van deze RopaRun. De etappe van Bohain-en-Vermandais naar Saultain. Een etappe die en kleine 60K zou gaan duren. Het beloofde weer een erg warme dag te gaan worden, dus de kleding daar weer op aangepast. Goed insmeren met zonnebrand. Hoofd helemaal in mijn geval. Dan de buff er op, want die kan je zo lekker natmaken als het warm wordt. Blijft je hoofd toch koel, zonder dat al je kleding gelijk nat is. Armen goed insmeren, nek goed meenemen.

Nu kwam er een lang recht stuk aan dat doodsaai moest zijn. Ik heb er niets van gemerkt. Ik heb mijn stukjes lekker kunnen lopen, maar merkte wal dat mijn kuitspieren langzaam begonnen te protesteren tegen het continue heuveltjes op en af rennen. Ze zijn dan wel de Utrechtse Heuvelrug gewend, maar zo veel achter elkaar kennelijk niet. Eddy wist mijn kuiten nog aardig soepel te houden, door ze elke keer weer even lekker los te maken voordat ik weer ging lopen. Het lopen ging mede daardoor nog steeds goed. Geen pijntjes, geen blaren, geen schuurplekken, geen dip-in-mijn-hoofd. Ik kon er nog steeds enorm van genieten. Ook het tempo lag nog steeds goed. Ik voelde me een gelukkig mens en was dik tevreden over hoe het tot nu toe ging. De voorbereiding was nou eenmaal niet echt optimaal geweest, om het voorzichtig uit te drukken.

Omstreeks 14.15 uur werden we weer afgelost door team B. We waren aangekomen in Saultain. We hadden flink mogen afzien onderweg, mede door de erg hoge temperatuur. Het was tegen de 30 graden en ik dronk bijna na elke 2K wel een flesje water leeg. Ik ben eigenlijk contine blijven eten. Na afloop was ik echt lekker moe, maar zeker ook voldaan, want alles was weer goed gegaan. Op naar het wisselpunt in Ghislenghien in België voor etappe nummer 4 van team A. Het was de bedoeling dat we daar rond 18.30 uur weer zouden vertrekken voor de volgende etappe. Frankrijk was overwonnen!

Van Ghislenghien liepen wij weer naar Eeksken. Dit was een rustige etappe zonder bijzonderheden. Gewoon zo lekker mogelijk doorlopen. We kwamen rond 23.00 uur aan in Eeksken. Toen waren we er inmiddels ook achter dat we dus niet de etappe door Zele hadden. We hadden ons de hele tijd al verheugd op een doorkomst in Zele, want daar is het elk jaar groot feest. Nu bleek dus dat team B de etappe door Zele zou hebben als ze ons hadden afgelost.

In Frankrijk leeft de (doorkomst van de) RopaRun helemaal niet, maar in Zele weten ze wel raad met zo'n evenement. Daar staat het hele dorp op zijn kop als de RopaRun langskomt. De runners en begeleiders worden met open armen onthaald en het hele dorp viert de hele nacht feest. Dit jaar kleurde Zele helemaal rood voor de RopaRun.

Wij besloten om met het team naar Zele te rijden in de andere bus, om het feest daar niet te hoeven missen. Dit zou dan wel ten koste gaan van een stukje rust, maar dat haalden we later thuis dan wel weer in.

Aan het begin van het dorp was het al duidelijk. Door de hele plaats lag en rode loper waar de lopers en hun begeleidende fietsers overheen moesten. De loper liep dwars door het centrum van het plaatsje waar het één groot volksfeest was. De hele loper was voorzien van brandende kaarsen en onderweg zaten, stonden of liepen mensen feest te vieren, muziek te maken of lekker te genieten van die maffe mannen en vrouwen die vrijwillig meer dan 500K liepen voor een goed doel.

Ik heb onderweg een filmpje gemaakt om te proberen de festiviteiten en het sfeertje in Zele vast te leggen, maar het benaderd helaas de werkelijkheid maar een klein beetje. Wat krijg je een energie van een dorp als Zele. Hoe stuk je ook zit, in Zele wordt je als loper gedragen door de feestende massa. In één woord: GEWELDIG!

Zele bedankt!

Na het scoren van een t-shirt en rode cap in Zele snel door naar Antwerpen. Daar zouden we de rest weer ontmoeten op de westoever voor de Sint-Anna tunnel. Na de rust daar zouden we 's morgens vroeg, rond 03.45 uur, vertrekken voor onze op één na laatste etappe van deze RopaRun. Toen we aankwamen bleek echter dat er nog niemand was. De anderen waren verdwaald of wisten niet waar ze moesten zijn, dus die lieten nog even op zich wachten. Ik ben op de voorbank en bestuurdersstoel van de bus gaan liggen en heb even geslapen. Op de beide achterbanken lagen vader en zoon in diepe rust. Op een gegeven moment werden we wakker gemaakt met de mededeling dat we over 30 minuten klaar moesten staan voor de aflossing van team B. Nog geen 5 minuten later bleek dat al binnen een kwartier te moeten. Snel schone kleding aan en tas inpakken. Het ging allemaal net.

De eerste kilometers van deze etappe, onze 5e alweer, was weer run-bike-run. De Sint-Anna tunnel moest beslecht worden. Daar aangekomen bleek als eerste dat de liften  het niet deden. Dat werd dus via de roltrappen naar beneden. Op zich al heel bijzonder, want het gaat hier om houten roltrappen. Steeds verder afdalen om daarna in de tunnel op de fiets onder de Schelde door naar de binnenstad van Antwerpen te rijden. Aan de andere kant vervolgens weer met de roltrappen omhoog en dan via het centrum van Antwerpen weer verder. In het centrum alleen een paar dronken nachtliefhebbers, verder was het er (helaas) erg rustig.

Van Antwerpen liepen we door naar Bergen op Zoom en konden we België dus alweer achter ons laten. Ons eigen landje in, dan begint het toch wel op te schieten. De laatste uren wordt er in de diverse dorpen die we aandoen flink meegeleefd met de lopers en fietsers van de RopaRun. Zeker het vermelden waard is Ossendrecht of Ostrecht, zoals ze het zelf noemen. Ik had het geluk dat ik hier hardlopend doorheen mocht. Kinderen die een high-five van je willen, mensen die onophoudelijk voor iedereen staan te klappen en aanmoedigen, lekkere snoepjes en hapjes die je worden toegestopt, echt weer een feestje waardoor je vermoeidheid als sneeuw voor de zon lijkt te verdwijnen.

In Bergen op Zoom werden we voor de laatste keer afgelost door team B. Zij zouden dan nog ongeveer 30K lopen tot Dintelmond. Daar namen wij het stokje weer over voor de allerlaatste team-etappe van team A naar Klaaswaal.

Aangezien er vanaf Bergen op Zoom geen auto's meer op het parcours mogen, moesten wij vanaf daar verder met de run-bike-run methode. Alle lopers op een fiets en wisselen om de 1,5K - 2K. Duidelijk was wel dat de vermoeidheid begon toe te nemen, want de 2K leek steeds langer te worden. Waar ik in het begin na elke 2K het gevoel had dat ik nog maar net vertrokken was, kreeg ik nu na 1K al het idee dat ze er hadden moeten staan. Mijn kuiten schreeuwden het inmiddels uit van de spierpijn. Ze hadden aan het begin van elke 2K steeds meer tijd nodig om te rekken, zodat het steeds langer duurde voordat ik het gwenste tempo weer te pakken had. De vaardige handen van de masseur konden tegen deze tijd helaas niet zo heel veel meer betekenen. Het ging echter nog steeds goed en het tempo zat er nog steeds redelijk in.

Bij Klaaswaal was de laatste grote samenkomst van de 2 teams. Toen wij (team A) daar aankwamen stond team B ons al op te wachten. Alle lopers van beide teams zouden vanaf hier verdergaan op de fiets. Eén loper op de voetjes, de rest op de fiets, en onze onvolprezen coach Jan mee voor de geestelijke bijstand.

Tim en Peter hadden besloten het laatste stuk niet meer mee te lopen/fietsen. Tim had te veel last van zijn knie en paste eigenlijk alleen op de kleine vouwfiets. Ook Peter kon aleen op de vouwfiets normaal zitten. De andere fietsen waren te groot en niet goed af te stellen, dus Peter zou het laatste stuk ook niet meelopen. Het volledige team B en Sjaak en ik van team A begonnen dus aan het laatste run-bike-run stuk naar de Coolsingel in Rotterdam.

In dit gedeelte kwamen we nog door diverse plaatsen waar de bevolking ons door de laatste kilometers heen hebben geholpen. Overal stonden mensen te juichen en te klappen. Spandoeken gemaakt door familieleden voor vaders en moeders die mee hadden gelopen of gefietst. Opmerkingen roepend, bedoeld als aanmoediging ("nog maar een klein stukje hoor!"), waarna dan direct het besef kwam dat we nog 4 uur onderweg zouden zijn. Zó dichtbij, maar toch ook nog zo ver weg!

De laatste uren gingen echter sneller voorbij dan ik had durven hopen of denken. Lekker kletsend op de fiets met de leden van team B, waar we toen eigenlijk pas echt de tijd voor hadden. Of nog even lekker afzien op de laatste loop-kilometers van de RopaRun.

Nog even over de brug over de Haringvliet en nog even door de tunnel onder de Oude Maas. Langzaam maar zeker komt dan de Coolsingel dichterbij.

Eindelijk in Rotterdam, deels over het parcours waar eerder dit jaar de marathon van Rotterdam overheen ging. In de verte de Erasmusbrug. De laatste "hindernis" voor de Coolsingel. Net voor de Erasmusbrug loop ik mijn laatste stukje hard. Mijn kuiten komen nu echt niet meer los. Het doet pijn; maar oh wat voelt het goed om dit gedaan te hebben. Ik heb de RopaRun uitgelopen. Yes!

Sjaak doet de laatste meters over de Erasmusbrug. Wij fietsen om hem heen. Aan de overzijde staat de rest van de ploeg te wachten. De chauffeurs, de cateraars, de andere lopers en fietsers, de kaartlezers; de Syntens Innovationrunners zijn weer compleet.

Dan zie ik ze staan. Mijn schatje en mijn kleine boeven! Ik schiet direct helemaal vol. Ik ben niet de enige zie ik. Ze komen naar me toe en ik krijg slingers omgehangen. Dikke kussen en knuffels van mijn boefjes en van mijn meisje. Ik ben dolblij, doodmoe, dolgelukkig en emotioneel. Wat heb ik ze gemist! Wat ben ik blij ze weer te zien! Wat ben ik trots dat het me gelukt is! Wat ben ik blij dat ik weer bijna thuis ben! Wat ben ik moe....!

De oudste komt over het hek en besluit het laatste stuk met me mee te lopen over de finish. Achter het spandoek van Syntens. Heerlijk is dat. De kleinste vraag ik ook, maar die blijft toch liever bij zijn mama.

Voor de finish de rozen van de dames van de RopaRun. En een kus, dat hoort er bij. Daarna de finish over, beker water en de ontlading van het hele team. Het is volbracht! We hebben het geflikt met elkaar! De RopaRun 2010 zit er op en dat hebben wij samen voor elkaar gekregen! Top!

De RopaRun 2010. Ik was er bij.

Het was alles wat ik me er van had voorgesteld,

en méér!

Het was ontzettend warm.

Het was ontzettend lang.

Het was ontzettend gezellig.

Het was ontzettend vermoeiend.

Het was één grote belevenis.

Het is eigenlijk niet uit te leggen...

De RopaRun

Als je ooit meegedaan hebt weet je wat ik bedoel.

Als je nog nooit hebt meegedaan,

moet je dat toch een keer gaan doen.

Als je de kans krijgt.

Leven toevoegen aan de dagen,

waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven.

Met de RopaRun kun je geven door deel te nemen. Geven aan mensen die dat hard nodig hebben. Dat is ontzettend mooi. Afzien voor mensen die elke dag af moeten zien. Die weten dat het einde komt, alleen niet wanneer het komt. Het voelt goed om dát te kunnen doen. Om daar aan bij te kunnen en mogen dragen.

Weet je wat minstens zo mooi is?

Door mee te doen krijg je er zelf ook enorm veel voor terug!

Gewoon door mee te doen!

Probeer het maar eens.

Wat wil een mens nog meer?!