Flip, mijn stille inspiratiebron

15 Jaar later zag ik hem ineens weer lopen. Flip liep aan de overkant van het water langs. Hij liep krom en heel erg langzaam. Het was duidelijk te zien dat elke stap die hij zette hem heel veel moeite kostte. Maar hij liep.

Ik had eerlijk gezegd verwacht dat Flip intussen wel zou zijn overleden, maar had dat ook wel weer vreemd gevonden, want ik had er niemand over gehoord. Flip was een betrokken vriendelijke man en erg geliefd bij zijn collega's, dus gemist zou hij zeker worden.

Ik merkte dat het me oprecht goed deed hem langs te zien lopen.

De weken die daarop volgden zag ik Flip steeds vaker langskomen. Als ik in de keuken stond en door het raam naar buiten keek, zag ik hem weer schuiven. Langzaam maar gestaag, voetje voor voetje, gebogen alsof hij iets was verloren. Bijna elke dag kwam hij langs. Meestal alleen, soms met zijn vrouw. Het maakte niet uit of het regende of de zon scheen, Flip kwam langslopen.

Op een dag zag ik hem vanuit de verte aan komen schuifelen vanuit mijn keukenraam. Ik riep de hond, deed haar riem om en ging de deur uit. Ik was benieuwd hoe het met Flip ging en of hij mij nog zou (her)kennen. Ik besloot eerst maar eens rustig langs te lopen en oogcontact te zoeken. Als hij me aankeek zou ik hem groeten en dan wel zien hoe hij reageerde.

Toen ik vlak bij hem liep keek hij op en lacht hij vriendelijk naar me. Ik groette hem alsof hij een oude bekende van me was en zag dat hij hierop reageerde. Hij herkende me, wist mijn voornaam nog, maar de achternaam was inmiddels weggezakt. Hij vroeg me of ik nog steeds hetzelfde werk deed.

We zijn er samen even bij gaan zitten en hebben wat bijgepraat. Hij was de afgelopen jaren veel ziek geweest. Hij had nooit iets aan sport gedaan en zijn hele leven stevig gerookt. De aderen in zijn benen waren hierdoor zodanig aangetast dat de doktoren zelfs hadden gevreesd of hij zijn benen wel kon houden. Hij is jaren aan het knokken geweest voor zijn gezondheid. Hij is gestopt met roken en gaan bewegen. Volgens hem was de enige mogelijkheid om zijn benen te behouden bewegen, blijven bewegen, elke dag bewegen.

Dat doet hij nu nog steeds. Hij is nu bijna 77 jaar. Ik zie hem wekelijks meerdere keren langslopen in Veenendaal west. Nog steeds meestal alleen, maar als het lekker weer is samen met zijn vrouw. Hij loopt inmiddels een stuk makkelijker. Hij loopt weer recht op en er zit meer tempo in. Dat doet hij nu dus zeker al 5 jaar. Echt (bijna) elke dag gaat hij een paar uur wandelen. Hij is nog steeds bang dat hij een been kwijt raakt als hij stopt met wandelen, dus blijft hij lopen. Wanneer we maar kunnen maken we nu even een praatje. Als we elkaar zien zoeken we elkaar even op. Hij is er echt op vooruit gegaan. Hij is vrolijker geworden, praat weer een stuk gemakkelijker en lacht weer veel. Bewegen doet hem duidelijk erg goed. Het is prachtig om te zien.