vr
14
mei
2010
Hollen én stilstaan.
Hardlopen houdt in principe in dat je vooruit gaat. In meerdere opzichten zelfs. Als je op de normale wijze hardloopt ga je letterlijk vooruit. De hele wereld ligt vóór je en daar loop je naar toe, genietend van al het moois om je heen.
Als je hardloopt gaan ook je gezondheid en je lichamelijke conditie er op vooruit. Dat houdt bijna automatisch in dat ook je humeur er op vooruit gaat. Als alles goed blijft gaan dan.
Maar zelfs voor een hardloper is het soms nodig om even stil te staan. En bij jezelf naar binnen te kijken. Voor mij in ieder geval wel......
Zoals je kunt zien heb ik heel lang geen nieuwe stukjes geplaatst. Ik kreeg van sommige lezers al de vraag waarom er geen nieuwe stukjes kwamen of waarom ik al zo lang niets neer geschreven had. Daar moest ik even over nadenken.
Na de onverwachte, en achteraf gelukkig onnodige, ziekenhuisopname, was ik toch even de kluts kwijt. Dat heeft me toch aan het denken gezet.
(Ik hoor nu sommige mensen hardop denken dat het toch normaal is dat ik de kluts kwijt ben en zich verbazen over het feit dat ik kennelijk ook zou kunnen nadenken. Laten we het er maar op houden dat ik me daar nu ook bewust van ben ;-))
Ik merkte dat ik toch een beetje het vertrouwen in mijn lijf kwijt was. Wat nu als er toch iets met mijn hart aan de hand zou blijken te zijn? Waar kwamen die afwijkingen in mijn ECG vandaan? Waarom dachten ze dat ik met spoed moest worden gedotterd? Wat heeft aanleiding gegeven voor die steek in mijn borststreek? Het was tenslotte allemaal nogal overweldigend wat er die dag met me gebeurde. Het heeft emotioneel meer met me gedaan dan ik in eerste instantie wilde toegeven of heb beseft. Kennelijk is toch niets menselijks mij vreemd.
(Al deze vragen ga ik binnenkort bij de nacontrole aan de cardioloog stellen in de hoop daar een verklarend antwoord op te krijgen)
Dan komt het besef dat de RopaRun 2010 voor de deur staat. Wat mij betreft een unieke kans om aan een uniek evenement deel te nemen. Een kans die ik niet aan mijn neus voorbij wil laten gaan. Kán laten gaan. De voorbereiding is (alweer) op zijn zachtst gezegd niet optimaal geweest. De laatste week ook nog ziek geweest, dus eigenlijk te weinig kilometers hardgelopen. Aan de andere kant wel goed uitgerust en rusten hoort toch ook bij de training? Mijn benen voelen wel goed en ik voel nergens pijntjes.
Van verschillende kanten krijg ik ook nog eens te horen dat het misschien wel verstandiger zou zijn om niet mee te doen aan de RopaRun van 2010. In 2011 is er toch ook weer een Roparun. Ik weet alleen niet of ik in 2011 weer een uitnodiging krijg om mee te lopen. Het is misschien inderdaad verstandiger om het dit jaar niet te doen. Maar hardlopen doe ik niet zozeer met mijn verstand. Ik loop liever op mijn gevoel. Ik geniet van hardlopen. Ik geniet van steeds een stukje verder, langer, anders dan anders. Ik geniet van stiekum grenzen verleggen en jezelf tegenkomen. Dát vind ik leuk. Dáár loop ik voor. Genieten van het lopen en de prachtige omgeving waarin ik dat kan doen.
De RopaRun is wat dat betreft iets wat ik graag wil doen. Ik ga mezelf tegen komen. Lichamelijk en geestelijk. Ik ga mezelf pijn doen;niet opzettelijk, maar bijna onvermijdelijk. Ik ga heel erg moe worden. Ik ga kijken of ik daar tegen kan. Ik ga kijken of ik dan ook door kan gaan. Zolang ik niets fysiek kapot maak in/aan mijn lijf wil ik doorgaan. Wil ik door blijven lopen. Ik weet dat ik het kan. Ik ga het dus gewoon doen. Van Parijs naar Rotterdam. Niet verstandig?
Het voelt wel goed!
Daarnaast zijn er de georganiseerde wedstrijden en loopjes door het hele land, het hele jaar door. Als ik bedenk wáár en wát ik allemaal nog zou willen lopen, in binnen- én buitenland, dan ga ik dat waarschijnlijk in mijn leven niet meer redden. Niet als ik ook nog van mijn gezin wil genieten en moet blijven werken voor mijn geld. Zelfs niet als ik heel erg oud ga worden.
Ook hier zullen dus keuzes moeten worden gemaakt. De eerste keuze die ik gemaakt heb is deze:
Voorlopig ga ik even géén wedstrijden hardlopen.
Ik ga eerst alleen maar hardlopen om mijn conditie naar een hoger plan te brengen. Om kilometers in mijn benen te krijgen. Om te genieten van de Utrechtse Heuvelrug met zijn prachtige klimmetjes en andere inspirerende omgevingen. Om lekker hard te lopen.
Géén doelstellingen voor de (nabije) toekomst. Géén geplande eerste marathon. Géén verplichtingen. Gewoon lekker lopen. Alleen of in goed gezelschap, maar niet in wedstrijdverband. Tenzij ik ineens besluit om ergens aan een leuk klein loopje, of aan een leuk bijzonder loopje, mee te gaan doen. Niet ver vooruit plannen dus, want daar rust bij mij kennelijk een soort van "vloek" op. Als ik er bijna ben dan gebeurt er wel iets waardoor het niet door kan gaan. Nu ga ik pas plannen als ik er al klaar voor ben. Als ik denk dat ik het aankan. Geen haast, geen plannen, geen moeten.
Dat voelt ook goed!
Het vertrouwen in mijn lichaam is er inmiddels wel weer. Ik voel geen "rare dingen" tijdens het hardlopen, anders had ik niet besloten om toch de RopaRun te gaan doen. Dat komt dus wel goed.
Wanneer ik denk dat ik dan toch mijn eerste marathon ga lopen?
Geen idee.
Echt niet.
Hou ik me niet mee bezig.
Komt wel.
Als ik er klaar voor ben.
Als ik het wil.
Als ik het kan.
Wanneer het goed voelt!
Trackback URL voor deze blog post
Trackbacks / Pingbacks: 1
- Twitter Trackbacks for Hollen én stilstaan. - Welkom op de website ván een hardloper vóór hardlopers [ikbenhardloper.eu] on Topsy.com (2010-05-17 17:41:27)
Commentaren: 6
-
#1
Mooi geschreven en goed om te lezen dat het weer goed met je gaat. Je lichaam is de beste graadmeter, dus daarnaar luisteren is dan ook de beste beslissing die je kunt nemen.
Tel maar af naar de mooie uitdaging en ik zie je de Coolsingel wel met een giga smile opkomen. -
#2
Het gaat gelukkig weer goed met je en het is ook goed om even stil te staan bij wat gebeurt is; het is zeker niet niets gewest. Neem lekker rustig de tijd om je leventje en het hardlopen weer op de rit te zetten. En als je eens zin hebt om samen over de Heuvelrug te rennen, laat het me maar weten!.
Geniet van de Roparun!
groet, Ruud -
#3
Niet helemaal de juiste manier om tot dit besef te komen, en niet gegund bovendien, maar het is zo goed om alleen te lopen wanneer het goed voelt!!! Enjoy
-
#4
Ik denk dat je de roparun wel uit gaat lopen. Het lopen is het probleem niet. Het slaaptekort misschien wel maar dat haal je 3e pinksterdag wel in. Ik ga je zien!!
heel veel succes -
#5
top dat je voor de roparun gaat. laat je goed verzorgen en neem je rust als je niet loopt
-
#6
Mooi beschreven en het is je gevoel van je zelf en dat is belangrijk.
De ROPArun is natuurlijk ook niet iets wat je zomaar even er tussen door doet en ook daar komen emotie's vrij in die slapeloze dagen en nachten richting Rotterdam.
Veel plezier.
Groet Rinus. 
Printen