Ik had net mijn avondeten op en mijn vuile bord in de vaatwasser gezet op het werk. Samen met mijn collega's van de avonddienst waren we al vanaf 15.00 uur lekker aan het werk. Het aanbod liep lekker door, maar het was niet overdreven druk.

Ineens voel ik een korte hevige pijnscheut in mijn borststreek. "Au", die hakte er best stevig in. Ik haalde heel diep adem om het gevoel weg te krijgen, maar voelde direct dat het klamme zweet me uitbrak. Ik voelde letterlijk de druppels zweet over mijn rug lopen en uit alle porieën op mijn armen naar buiten komen. Ik voelde dat het zwart werd voor mijn ogen en ik had het gevoel dat ik het bewustzijn zou gaan verliezen. Het werd steeds zwarter voor mijn ogen. Ik draaide mijn stoelleuning een stukje achterover en zei tegen mijn collega Jan, die naast me zat, dat het niet goed met mij ging.

Ik werd aangesloten en mijn hartslag werd bekeken. Nadat hij enkele uitdraaien had gemaakt, besloot de verpleegkundige dat hij het nodig vond om mij "aan te bieden" in het ziekenhuis. Hij had genoeg afwijkingen in de hartfilmpjes gevonden om dit te rechtvaardigen. Hij heeft met tussenpozen diverse hartfilmpjes gemaakt om te zien of er wijzigingen optraden. Ik had inmiddels nergens last meer van en al helemaal geen pijn meer in mijn borststreek. Dat bleek niet voldoende om er van af te zien. Hij bracht een infuusnaald aan in mijn arm en liet een ambulance komen om mij naar het Diakonessenhuis in Utrecht over te brengen. Ook kreeg ik een bloedverdunner toegediend en een spuit van het één of ander, vergezeld door een paar pillen.

Het idee was dat ik in het Diakonessenhuis weer aan de apparatuur zou gaan en dat dan opnieuw mijn hartfilmpjes beoordeeld zouden worden. Daarna zou worden bekeken hoe verder gehandeld moest worden.

In het Diak werd ik direct doorgebracht naar de afdeling eerste harthulp. Ik werd een kamer opgereden en direct aan de andere apparatuur gekoppeld. Er werd een thoraxfoto gemaakt en er werden weer diverse hartfilmpjes uitgedraaid, die voor beoordeling naar de cardioloog gingen.

Ik hoorde intussen dat aan het ambulancepersoneel werd gevraagd om nog even te wachten. Later kwam er een assistent van de cardioloog op mijn kamer met een telefoon aan haar oor. Ze had mijn hartflimpjes laten beoordelen door de cardioloog en die vond het noodzakelijk dat ik naar het UMC werd vervoerd voor verder onderzoek. Toen kreeg ze verbinding met de juiste afdeling van het UMC en liep ze bellend weg. Het klonk allemaal nogal dringend?!

Mijn meisje wist nog helemaal van niets. Ik had eerder besloten om haar nog niet vanaf mijn werk te bellen, want het zou allemaal wel meevallen. Nu wilde ik haar toch wel even zelf bellen en haar vertellen wat er aan de hand was. Ik wilde dat ze mijn stem kon horen en niet dat ze door iemand van het ziekenhuis werd gebeld. Dat zou toch wel heel anders bij haar overkomen.

Uiteraard schrok ze zich helemaal wild en vroeg zich af hoe ze bij mij kon komen, omdat de jongens al in bed lagen en zij geen vervoer had. Ze belde haar ouders in Nieuwegein, die vervolgens naar ons huis gingen. Oma zou op de jongens passen en opa reed met mijn meisje naar Utrecht.

Het ambulancepersoneel kwam intussen de kamer al weer op en ze maakten me weer klaar voor transport. Ineens ging alles heel erg snel. Ik werd in no-time door de gangen naar de ambulance gebracht en we gingen met zwaailicht en sirene op naar het UMC Utrecht.

Was dat nu allemaal wel nodig? Ik voelde me toch weer goed? Ik had geen pijn meer in mijn borststreek. Ik had eigenlijk helemaal nergens last meer van. Was dit niet een beetje overdreven? Ik begon hem nu toch wel een beetje te knijpen....

Onderweg vertelde de ambulanceverpleegkundige me wat me te wachten zou staan. In het UMC zou ik opnieuw aan de apparatuur gaan op de afdeling eerste harthulp en zouden mijn hartfilmpjes opnieuw beoordeeld gaan worden. Dan zou er worden bekeken of er verdere maatregelen nodig zouden zijn. Als er verder gekeken moest worden, dan zou ik naar de catheterisatiekamer worden gebracht en gingen ze naar mijn hart kijken via mijn liesslagader. Indien nodig zou ik dan zelfs direct gedotterd kunnen worden.

Daar had ik helemaal niet op gerekend! Zo erg was het toch niet met me? Het zweet brak me nu om een heel andere reden uit. Ik begon nu toch echt wel een beetje bang te worden.

Wat is er met mijn hart aan de hand?

In het UMC Utrecht ging ik helemaal niet naar de afdeling eerste harthulp. Ik werd direct een catheterisatiekamer ingereden en kreeg te horen dat ik al mijn kleren uit moest trekken. Ik zag dat de cardioloog bezig was om zijn groene operatiekleding over zijn loden vest aan te trekken. Ik zag dat twee assistenten druk bezig waren alle spullen klaar te leggen voor de catheterisatie. Ik werd op de tafel gelegd en een stukje geschoren, waarna ik flink met jodium werd ingesmeerd. Daarna kreeg ik opdracht mijn handen plat naast me neer te leggen, met mijn duimen onder mijn billen. Toen kreeg ik een steriel laken over me heen. Links naast de tafel stonden vier hele grote schermen, waarvan er maar 2 leken te werken. Ik hoorde de cardioloog mopperen. Wie had aan de apparatuur gezeten en schermen uitgezet. De apparatuur moest nu opnieuw opgestart worden en dat ging even duren. De cardioloog was duidelijk "not amused".

Ik lag inmiddels te shaken als een rietje op die tafel. Er werd gevraagd of ik het koud had. Koud had ik het niet, maar ik stond inmiddels wel stijf van de opgebouwde spanning. Het feit dat ik daar lag te wachten tot alle apparatuur weer ging werken, en dus tijd had om alles in mij op te nemen en na te denken over wat me te wachten zou staan, hielp me niet echt rustig te worden. Daar hielp zelfs de valium niet tegen die ze me hadden gegeven.

Ik was intussen al plaatselijk verdoofd bij mijn rechter lies. Vandaar zouden ze naar binnen gaan via mijn liesslagader. Eerst werd er contrastvloeistof ingespoten en vervolgens werd mij hart "in kaart gebracht". De monitoren werkten weer naar behoren, dus we konden beginnen. Ik kon zelf meekijken op de monitoren. De cardioloog legde me uit wat er te zien was. Wat we zagen was een prachtig en zo te zien kerngezond hart. Prachtige kransslagaders zonder verstoppingen, vernauwingen of zwakke plekken. Volgens mij begon ik daarna van opluchting nog harder te shaken! Het lag dus niet aan mijn hart, maar wat was het dan wel geweest? Daar zouden ze zich in het Diak weer verder over gaan buigen, kreeg ik te horen.

Er was een prop met een anker in de slagader aangebracht om bloedingen te voorkomen. Vervolgens werd er een stevig drukverband over de wond in mijn rechter lies aangebracht. Een dikke stapel verbandgazen en een rekverband dat met grote kracht om mijn heup en bovenbeen werd gedraaid. Dat deed pijn! Ik snapte wel dat het heel erg strak moest, want je wilt natuurlijk ook niet dat je liesslagader weer open gaat en je gaat bloeden, maar prettig was anders.

Ik kreeg opdracht om mijn rechterbeen absoluut gestrekt te houden en niet te buigen. Ik werd overgeheveld van de behandeltafel op de brancard van, alweer hetzelfde, ambulancepersoneel. Zij brachten me weer terug naar het Diak, waar ik op dezelfde kamer terug kwam. Ik mocht eerst nog even mijn meisje bellen dat ik weer terug ging naar het Diak, zodat ze me daar kon zien. Achteraf heeft ze me vlak bij het ziekenhuis in de ambulance langs zien rijden.

Daar lag ik dan weer in het Diakonessenhuis. Aangesloten aan alle apparatuur en monitoren, met een zeer pijnlijk drukverband op mijn zeer pijnlijke rechter lies, een infuusnaald in mijn linker arm en een blijkbaar kerngezond hart. Wat was het dan wel geweest?

De cardioloog kwam al snel vertellen dat ik wel degelijk een klein hartinfarct kon hebben gehad, maar dat het volgende bloedonderzoek dat zou moeten uitwijzen. Aankomende nacht omstreeks 03.00 uur zou er weer bloed van mij worden afgenomen voor onderzoek. Aan de enzymen in het bloed zou dan te zien moeten zijn of ik een infarct(je) had gehad of niet. Nog geen zekerheid dus, en een te voorbarige conclusie dat ik een kerngezond hart heb?!

Eindelijk was mijn meisje met haar vader aangekomen. Ze had de tranen in haar ogen en was duidelijk heel erg geschrokken. Eindelijk kon ze me zien en kon ik haar zelf vertellen wat er gebeurd was. Dat hielp een klein beetje, maar de schrik zat er duidelijk goed in. Bij mij ook trouwens. Het deed nog het meeste pijn om te zien dat ik mijn meisje zo erg had laten schrikken, ook al kon ik er zelf niets aan doen.

Mijn collega's kwamen op verzoek nog even de auto en de sleutels brengen, zodat mijn meisje met onze eigen auto naar huis kon en weer mobiel was. Het was inmiddels laat op de avond. Mijn meisje ging doodmoe en alleen naar huis en ik bleef in het ziekenhuisbed achter.

Ik lag bij 2 dames op de kamer die nog geen 30 minuten later allebei lagen te zagen alsof er een heel bos plat moest en er nieuwe woestijn gecreëerd moest gaan worden. Ondanks mijn vermoeidheid kon ik niet slapen. Er maalde van alles door mijn hoofd. Langzaam maar zeker begon ik weer wat rustiger te worden. Slapen was er echter niet bij. De dames snurkten stevig door en in mijn hoofd wilde het maar niet rustig worden. Rond kwart voor drie kwam er een verpleegster bloed afnemen. Een halfuurtje later werd er nog een man de kamer op gebracht. Dat zorgde weer voor een uurtje onrust. Daarna bleek het een "kreuner" te zijn, die probeerde boven de snurkende dames uit te komen. Vanaf een uur of vijf heb ik ongeveer nog een uurtje geslapen. Daarna was het tijd voor de ochtendmetingen, bloeddruk, saturatie, hartfilmpje, etcetera.

Na het ontbijt belde mijn meisje op om te vragen hoe het gegaan was vannacht. Ik had de hele nacht op mijn rug moeten slapen met dat pijnlijke drukverband op mijn lies. Mijn rechter been viel af en toe in slaap door de druk van het verband, maar ik durfde ook niet te veel van houding te veranderen. Ik was veel te bang dat die slagader open zou gaan en dan was ik nog verder van huis.

Een uurtje later was mijn meisje in het ziekenhuis. Het drukverband was intussen verwijderd, waardoor ik wat meer ontspannen kon liggen. Even later verscheen de cardioloog op zijn ronde aan mijn bed. Hij had goed nieuws. Ook uit het bloedonderzoek waren geen afwijkingen naar voren gekomen. Mijn hart was gezond en ik had geen infarct gehad. Ik mocht naar huis. Ik wist niet hoe snel ik me moest aankleden. Mijn meisje hielp me het bed uit en naar beneden. Ik liep als een oud mannetje, maar dat maakte niets meer uit. Naar huis!

Thuis aangekomen ben ik direct mijn bed ingegaan. Ik heb geslapen als een roos. De eerste 24 uur heb ik bijna alleen maar slapend doorgebracht. Ik voelde me gesloopt. Het was echt een emotionele rollercoaster en ik ben behoorlijk geschrokken. Nu is het tijd om dit te verwerken. Samen te verwerken. De einduitslag is dan wel heel erg goed, maar de race vond plaats op emotionele topsnelheid. Voor ons allebei. Ik loop nog als een oud mannetje en moet niet te veel bewegen, want dat begin ik direct in mijn lies te voelen. Rustig aan bijkomen en weer energie opdoen. Ik ben er nog steeds behoorlijk moe van en slaap meer dan ooit. Maar alles is gelukkig goed.

Wat was het dan wel? Volgens de cardioloog kan het een spasme van mijn slokdarm geweest zijn. Dat schijnt aardig een infarct na te kunnen doen en voor afwijkingen op een hartfilmpje te kunnen zorgen. Dat zal dan wel. Het verhaal is misschien medisch niet helemaal juist, maar dit is hoe ik het heb beleefd en onthouden. Uiteraard heb ik nog aan de cardioloog gevraagd wat de gevolgen hiervan zijn voor het hardlopen in het algemeen en de RopaRun 2010 in het bijzonder. Ik mag gedurende 10 dagen niet sporten in verband met de plug in mijn liesslagader, maar verder zijn er geen beperkingen. Hij zag geen enkel bezwaar tegen mijn deelname aan de RopaRun 2010! Gelukkig maar. Je zou bijna gaan denken dat ik voor elke grote(re) hardloopuitdaging wel iets weet te verzinnen om er onderuit te komen. Hopelijk blijf ik nu schadevrij; in ieder geval tot na de RopaRun 2010.