In 2009 ben ik écht begonnen met hardlopen. Eigenlijk al een klein beetje in 2008, maar dat bleef beperkt tot een ongetrainde 5 kilometer van IJsselstein en een paar hele korte loopjes in november, nadat ik had besloten voorgoed te stoppen met roken.

Op 7 januari 2009 ben ik dus echt begonnen met hardlopen. Echt hardlopen. Gestructureerd hardlopen. Twee tot vier keer in de week hardlopen. Tot dan had ik meer dan 20 jaar (!) helemaal niets meer aan sport gedaan. Wel stevig gerookt, maar vooral niet gesport.

Ik heb het geluk gehad dat ik kennelijk een verschrikkelijk goede verbranding heb, want te zwaar was ik niet. Ik at wel alles wat los en vast zat. Mijn collega's verbazen zich er nog steeds over wat ik allemaal aan voedsel naar binnen werk met mijn postuur. Ook in het eten is veel veranderd. Ik ben veel gezonder gaan eten. Minder vettigheid en snackbarvoedsel, meer groenten, meer fruit, meer afwisseling, wél ontbijten, je kent het wel. Ik kan dus eigenlijk wel zeggen dat 2009 voor mij persoonlijk het

"Jaar van de Grote Ommekeer"

 is geweest. Beter laat dan nooit; zal wel met de leeftijd te maken hebben.....;-)

Ik heb geleerd geen spijt te hebben van dingen die ik, achteraf gezien, liever anders had gedaan. Zijn er dingen geweest die ik liever anders had gedaan? Ja, maar daar heb ik dan weer van geleerd en dat heeft me weer gemaakt tot wie ik nu ben en dat is goed (genoeg in ieder geval).

Ik ben in 2009 van baan (functie) veranderd. Dat had ik misschien al veel eerder moeten doen. Ik heb nu weer werk waar ik fluitend naar toe ga én weer fluitend vandaan kom. Ik doe weer werk dat ik leuk vind; waar ik van geniet. Dat is heel wat waard! Er gaat tenslotte al genoeg vrije tijd in zitten.

Dankzij het hardlopen heb ik ook het genoegen gehad een grote groep geweldig leuke, gemotiveerde, gezellige, maffe, inspirerende, belangstellende, meelevende, hardlopende, webloggende, twitterende mensen te leren kennen. Deze mensen hebben in ieder geval één ding met elkaar gemeen: ze zijn gek op/van hardlopen! Het zijn de Hardlopende Webloggers.

Ze reizen het hele land (en zelfs daarbuiten) door om hard te lopen. Om elkaar te steunen, om elkaar te ontmoeten, om hard te lopen. Voor zichzelf, maar zeker ook voor een ander. Als haas om iemand te helpen zichzelf te overstijgen, als supporter voor de broodnodige aanmoedigingen en mooiste foto´s of voor een goed doel, zoals bijvoorbeeld voor Be More:

Wat kan ik hier nog meer over zeggen? Hier kan ik me helemaal in vinden!

Minder leuk:

Helaas waren er ook minder leuke gebeurtenissen dit jaar. Gebeurtenissen waardoor het leven van mensen totaal overhoop is gehaald. Waardoor het leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Gebeurtenissen die je niemand toewenst en waarvan de rillingen over je rug lopen. Bij mij wel in ieder geval.

Eén van deze gebeurtenissen betrof een directe collega van mij. Hij raakte tijdens het werk zó ernstig gewond dat hij nooit meer zal kunnen (hard-)lopen of volledig zelfstandig functioneren. Het begon met een melding van iemand in ernstige psychische nood die hulp nodig had. Het eindigde met een hulpverlener die letterlijk voor zijn leven moest vechten, nadat hij was aangevallen door de man die hij hulp kwam bieden. Hij heeft het overleefd, maar vraag niet hoe!

Zie hieronder een aantal links naar deze gebeurtenis op 25 januari 2009:

ZWAAR GEWOND GERAAKT          ZIEKENHUIS          VERLAMD

Mooi om te zien is dan wel weer hoe iedereen zich samen inspant om het leven voor het gezin en deze collega daarna zo draaglijk mogen te maken. Om te helpen de zaken te regelen die geregeld moeten worden. Om te zorgen dat deze collega iedere dag bezoek heeft in het ziekenhuis en daarna in de diverse revalidatiecentra. Als de nood het hoogst is! Dat gaat nu al weer bijna één jaar zo door. Mooi ook om te zien hoe sterk deze collega is. Hoe hij verder wil voor zichzelf en zijn gezin. Hoe hij in staat is de (moeilijke) bezoekjes voor de collega's luchtig te maken en te houden. RESPECT!

Zorgwekkend vind ik wel dat dan blijkt dat zo'n gezin voor grote problemen komt te staan. Natuurlijk zijn er ook zaken wel geregeld, zoals het aanpassen van de woning en het aanpassen van de auto etcetera, maar er blijkt ook veel niet geregeld te zijn. De huidige auto is bijvoorbeeld totaal niet geschikt. Er moet dus een andere auto komen. Dát wordt niet vergoedt; de aanpassing van de nieuwe auto dan weer wel. Ik ging er altijd van uit dat "in dit soort gevallen" alles goed geregeld was. Dat het gezin van deze collega zich bijvoorbeeld geen zorgen zou hoeven te maken om de financiën. Dat daar een regeling voor zou zijn. Die is er dus gewoon niet. In principe wordt je gewoon afgekeurd en krijg je uiteindelijk een uitkering. Dat betekent dan dus ook dat het gezin van deze collega er financieel flink op moet inleveren. Extra zorgen dus, naast het gegeven dat je echtgenoot en je vader nooit meer zal kunnen lopen.

Deze collega was een hardloper en zat onder andere in het RopaRun team. Hij zal dus ook nooit meer kunnen hardlopen. Ik moet er niet aan denken.

AKTIE. Heel veel collega's in het land spannen zich tot het uiterste in om er voor te zorgen dat dit gezin niet ook nog eens financieel hoeft te lijden onder dit verschrikkelijke incident. Op allerlei manieren wordt er geld ingezameld, worden zaken geregeld, wordt hulp geboden en meegeleefd. Het korps doet er zelf ook veel aan om te zorgen dat alles netjes afgehandeld wordt.

Daarnaast wordt er ook bekeken hoe dit soort zaken in de toekomst verbeterd kunnen worden. Het is toch eigenlijk te gek voor woorden dat een gezin van een hulpverlener in Nederland de dupe wordt wanneer een hulpverlener zelf gewond raakt, of erger, tijdens het werk en dat de overheid vervolgens niets extra doet! Daar zou zeker een ´potje´ voor moeten zijn! Ik hoop van harte dat dit gaat verbeteren in de toekomst.

Ben je geraakt door deze gebeurtenis en wil je eventueel ook iets betekenen voor dit gezin, stuur me dan even een berichtje. Ik ben zelf aan het bekijken hoe ik mijn bijdrage (hardlopend) kan gaan leveren. Suggesties hiervoor zijn ook van harte welkom.

Zelf eindigde ik dit jaar met een blessure. Tijdens het hardlopen op een woensdagavond met mijn nieuwe hardloopgroep van LGAS (LoopGroepAartStigter) verstapte ik mijn op de rand van het wegdek. Ik kwam te vallen en kneusde mijn enkel behoorlijk. Dat kwam niet echt op een gunstig moment (komt het dan ooit wel gunstig?) aangezien ik had besloten mijn eerste hele marathon in Utrecht te gaan lopen op mijn volgende verjaardag.

Na een aantal bezoeken aan de fysiotherapeut en heel veel enkelverstevigende oefeningen later ben ik weer an het opbouwen. Begin volgend jaar mag ik gaan beginnen met mijn hardloopschema voor mijn eerste marathon. Daarover later meer.

Al met al was 2009 een bewogen, maar goed jaar voor mij. Benieuwd wat volgend jaar gaat brengen. We zullen het wel zien!

Op naar 2010.