Bergrace by Night 2009

Ik heb al vaker gehoord dat je aan deze nachtloop minimaal één keer meegedaan moet hebben als hardloper. De sfeer is heel anders dan bij een loop overdag, de route is prachtig (al zie je daar niet veel van) en niet alleen het venijn zit in de staart, ook een leuke verrassing.

Voor de start van de 9,6 kilometer was er ruimte voor een gezamenlijke warming-up op de markt. Aangezien het al even regende stonden bijna alle deelnemers te schuilen onder de diverse schermen van de kroegjes op de markt. Het duurde even voordat men schoorvoetend uit de droogte tevoorschijn kwam om mee te doen aan de warming-up. Mede door de muziek zat de sfeer er echter al snel in. Na de start van de 9,6 km vrouwen en mannen en de 11,6 km vrouwen, volgde dan de start van de 11,6 km mannen. We hadden besloten er een pure funrun van te maken en te genieten van de ervaring van het 's nachts lopen. Met zo ongeveer 400 mannen tegelijk werden we, iets eerder dan de bedoeling was, weggeschoten voor onze afstand. Reden hiervoor was dat de stroom voor het aggregaat van de startboog was uitgevallen, waardoor de boog langzaam begon in te zakken. Om allemaal toch over de matten heen en onder de boog door te kunnen vertrokken we dus iets eerder als gepland.

Het was toch wel even wennen, lopen in het donker. Je ziet werkelijk bijna niets (duhhh!) van de weg waar je loopt en dat werkte in het begin toch wel wat belemmerend voor me. Je loopt dan ook nog vrij kort achter elkaar en je ziet het wegdek niet, dus was het wat gespannen lopen zeg maar. Na een kilometer of twee begon dat wel wat te wennen, waardoor ik wat meer ontspannen kon gaan lopen. Hoewel ik normaal niet veel moeite heb om me te oriënteren en mijn richtingsgevoel redelijk ontwikkeld is én ik ook nog eens redelijk bekend ben in deze omgeving, had ik na een paar bochten al geen idee meer waar ik liep en welke kant ik op ging. Nu liep ik niet vooraan, dus het was geen probleem, maar wel een vreemde gewaarwording. Na 5,5 kilometer herkende ik de omgeving weer en zag ik het eindpunt, de Grebbeberg in Rhenen, al liggen in de verte, afgetekend tegen de nachtelijke hemel. De Grebbeberg met zijn verraderlijke klim aan het einde van deze tocht......

We moesten nog een stukje door het binnenveld voor we bij de voet van de Grebbeberg aankwamen. Daar ging het rechts af vanaf de verharde Cuneraweg het bospad de Heimersteinselaan op naar boven richting de finish. Hier kwam de verrassing van deze loop. Het bospad was (uiteraard) stikdonker, maar aan beide zijden was het pad voorzien van een slinger van waxinelichtjes, helemaal tot aan de top van de Grebbeberg. Werkelijk een prachtig gezicht! Het hellingspercentage viel me overigens behoorlijk mee. Ik had meer last van het gebrek aan zicht op de bodem. Drie keer verstapte ik me door half op een steen of in een kuil te stappen, waarvan ik één van deze keren nog maar nét op de been kon blijven. Daardoor besloot ik wel om het iets voorzichtiger te doen om niet geblesseerd te raken.

Bovenaan nog 1 bocht naar rechts en op naar de finish, waar ik in 1u04'39" over de finish kwam; 5 seconden na Gerard. Hierna zijn we doorgelopen naar het Junglerestaurant van het dierenpark waar inmiddels de kleding en tassen waren gearriveerd. Deze waren door de organisatie vanuit Wageningen naar Rhenen gebracht direct na de start. Goed geregeld dus! Omkleden, extra kleding aangetrokken en nog even naar beneden om te zien of er nog bekenden te vinden waren. We wisten dat in ieder geval Gonda en Rik er zouden zijn, maar we hebben ze helaas niet gevonden. Aangezien Gerard nog terug moest naar huis en hij de volgende dag nog moest werken zijn we terug gereden naar Veenendaal. Gerard heeft mij er uit gezet op de Rondweg West en is doorgereden naar de A12; ik heb daarvandaan nog een kilometertje hard gelopen naar huis.

Terugkijkend kan ik maar één ding zeggen: je moet het echt een keer meegemaakt hebben! De organisatie was (is) érg goed. Er rijden ruim voldoende bussen tussen Rhenen en Wageningen. De locatie van de start is goed gekozen met voldoende ruimte en gelegenheid om nog even wat te drinken voor vertrek. Het is een leuke ervaring om een keer in het donker te lopen met een heleboel anderen, maar wel blessuregevoelig. De laatste kilometer is erg leuk; de klim valt best mee, maar de lichtjes langs het pad geven een heel bijzondere sfeer. Kijk daar wel extra uit voor je enkels! Na de finish ook voldoende opvangruimte voor de lopers en een afterparty in het junglerestaurant van Ouwehands Dierenpark. Ik heb begrepen dat het daar nog lang erg gezellig is gebleven.

Volgend jaar ben ik er waarschijnlijk weer bij, maar dan op een kortere afstand om de kans op een blessure zo klein mogelijk te houden. Misschien komen we elkaar daar dan wel tegen!