Thu
29
Oct
2009
Heuveltraining in Kwintelooijen
Voor een echte heuveltraining is er wat mij betreft (in deze buurt) geen mooiere plek dan Kwintelooijen. Het is een oude zandafgraving die nu deel uitmaakt van het Nationaal Park de Utrechtse Heuvelrug en waar de natuur zo ongestoord mogelijk zijn gang kan en mag gaan.
Wat er zo mooi is aan Kwintelooijen probeer ik hier duidelijk te maken met ondermeer een aantal foto's van het gebied.
Vandaag was het dus tijd voor een rondje heuveltraining in Kwintelooijen. De planning was als volgt:
Als eerste een rondje over de crossbaan die tegen de hellingen van de zandafgraving is aangelegd. Er zitten een paar stevige steile klimmen en afdalingen in. Door erosie is de ondergrond flink uitgesleten waardoor overal watergeulen zijn ontstaan. Door de klei-achtige ondergrond blijft op sommige plaatsen water staan en is het nogal drassig. Een zware hindernis om mee te beginnen.
Vervolgens een paar keer over de kleine heuvel. Dit is een zanderige heuvel met vrij steile tot zeer steile kanten, waar je op sommige plekken niet eens tegenop kán lopen.
Tenslotte stond de beklimming van de lange trap op het programma. Dit is een trap die loopt van de bodem van de afgraving tot aan het (bijna) hoogste punt van Kwintelooijen. Op dit punt heb je bij helder weer een prachtig uitzicht over Veenendaal en kun je zelfs Wageningen zien liggen.
Vooraf uiteraard een rondje "bovenlangs" om warm te lopen en na afloop uitlopen vanaf de bovenzijde van de trap en via de lange route terug naar de auto.
(Klik op de kaart voor de link naar de Garmin gegevens)
Kijk uit voor je enkels!
De crossbaan om mee te starten viel zwaar tegen. Met name de eerste heuvels waren steil en lang. Bij het afdalen was het heel erg moeilijk om niet te snel te gaan en heel erg belangrijk om je voeten goed te plaatsen. Eén kleine misstap en je bent je enkelbanden kwijt. Gelukkig werden de klimmen steeds korter en lager, maar ik was blij dat het er op zat. De ondergrond was wat glibberig en zat vol met erosiegeulen door het wegstromende water. Met name in de afdaling was het hierdoor erg zwaar en goed opletten geblazen. De volgende keer ga ik de tijd van de crossbaan apart opnemen om door de tijd heen te zien of ik ook sneller wordt.
Tijd om rustig door te lopen naar de volgende uitdaging op het programma.
Een deel van de kleine heuvel.
De kleine heuvel was nu aan de beurt. Dit is een steil heuveltje met los zand en pittige hellingen. Er zijn plaatsen zo steil dat je er niet eens kunt afdalen, laat staan tegen omhoog rennen. Aan de zijde van de lange trap zijn 2 paden waar je naar boven kunt rennen. Aan de andere kant van de heuvel zijn minstens 2 plaatsen waarlangs je weer kunt afdalen. De één is net weer wat uitdagender dan de ander; dat geldt zowel voor het klimmen als het dalen. Vandaag had ik voor de afdaling niet heel veel keus. Halverwege de eerste afdaling keek ik gelukkig wat verder vooruit. Ik zag een enorm beest midden op het pad onderaan de heuvel liggen. De hoorns op de kop van deze Schotse Hooglander en de blik waarmee het me aan lag te kijken was voldoende om te stoppen met afdalen en een andere route te gaan kiezen. Drie keer heb ik de heuvel beklommen en afgedaald. Toen was het tijd voor het laatste klusje.
De grote trap van beneden af gezien.
Dat was de beklimming van de grote trap. Deze trap is langer dan je in eerste instantie zou denken en een stuk uitdagender dan hij lijkt. In het begin zijn de treden wel erg groot, maar even later kan je het redden met één stap per trede. Als je tenminste het juiste tempo hebt kunnen vinden en je benen het aankunnen. Ik ging er in ieder geval voor. Jantiene had me al gewaarschuwd via Twitter om voor zuurstof te zorgen bovenaan de helling. Had ik maar geluisterd!
Vol goede moed begon ik aan de "bestorming" van de lange trap. De uitdaging is uiteraard om de hele trap in één keer op te rennen, zonder te hoeven stoppen. Ik sprong van houten trede-rand op trede-rand, want de treden zelf waren modderig nat en glad.
Of het alleen lag aan de crossbaan en de kleine heuvel die ik al in de benen had weet ik niet, maar ik heb net over de helft toch even mijn benen wat rust moeten geven. Ik kreeg ze bijna niet meer verplaatst. Na een korte pauze lukte het toch om het tweede deel van de trap te bestormen. Eenmaal boven moest ik echt even zitten op één van de bankjes. Ten eerste omdat mijn benen als pap aanvoelden, maar ook om weer even op adem te komen. En natuurlijk om even van het adembenemende uitzicht te kunnen genieten!
Het ligt in mijn bedoeling om minstens één keer per 2 weken hier te komen om een pittige heuveltraining te doen. Het doel is om mijn beenspieren te versterken en voor te bereiden op het betere klimwerk. Het idee er achter is dat ik volgend jaar een trail wil gaan lopen.
Tot slot nog een aantal foto's, gewoon om te laten zien hoe mooi Kwintelooijen eigenlijk is. Van de grazende Schotse Hooglanders die er rondlopen, van de mooie natuur en van de rust die er heerst. Ik ben een bevoorrecht mens dat ik al dit moois zo vlak bij huis heb. Dat ik er hardlopend van kan en mag genieten. En dat hoop ik nog heel lang te mogen doen.
Wil jij ook een keer echt lekker los op een paar stevige heuveltjes? Kom naar Kwintelooijen en laat je gaan. En als je er dan toch bent; vergeet niet te genieten van de prachtige omgeving!
10 Comments
-
#1
Het ziet er prachtig uit! En volgens mij heb je toch ook wel een behoorlijk pittige training gehad Aad, hier word je absoluut sterker van, zeker als je dat eens in de twee weken gaat doen. En nogmaals dank voor het tippen van deze prachtige locatie, ik ga er zeker ook een keer lopen!
-
#2
Een knap pittig trainingsgebied. Je kan er je ei goed kwijt . En je energie trouwens ook!
-
#3
Wat een prachtplek om te lopen! Hoeveel kilometer was je rondje? Misschien iets om een keer met meerdere webloggers te doen?!
-
#4
Dat is inderdaad een pittige, maar ook hele mooie training die je gedaan hebt. Als ik, en met name mijn enkel weer volledig op krachten ben, zou ik graag eens meegaan, want ook ik ga me steeds meer op trails richten. Of zoals Gert suggereert, een webloggerstraining!
had hier trouwens nog nooit van gehoord en vroeg me al af waar het was.
Groet, Ruud
-
#5
Bedankt voor jullie reacties. Het was inderdaad knap pittig. Mijn benen voelen dan ook lekker zwaar vandaag.
@Maarten: graag gedaan!
@Tiny: zeker weten!
@GertN: totaal 9,33 km. Als ik meer tijd heb ga ik lopend van huis en weer terug. Dan komt er ongeveer 6 km. bij. Webloggers zijn natuurlijk van harte welkom, in klein of groter verband. Samen lopen kan altijd. Gezellig.
@Ruud: Ook jij bent bij deze van harte uitgenodigd. Als je richting trails gaat kan je hier al lekker tekeer gaan. Wel voorzichtig met je enkel op weg naar beneden! -
#6
Ziet er inderdaad mooi uit! Misschien kan ik een stuk van de Ultra-Tour door dit gebied lopen? Dan ben jij hopelijk wel m'n personal guide......
-
#7
@Léonie: Je bent van harte welkom! Lijkt me leuk. Als ik (ruim) van te voren weet waneer het is dan kan ik zelfs op het werk regelen dat ik vrij ben. Mocht eten-drinken-slapen-douchen nodig zijn: we hebben nog een kamer en een stoel aan tafel vrij.
-
#8
Schitterende omgeving om te lopen. Misschien kunnen we samen een keer een loopje plannen. Eerst maar even de Bergrace en de Zevenheuvelenloop. Denk dat daartussen geen tijd meer zit. Ga jij trouwens ook in Linschoten lopen?
-
#9
Tsjonge, dat is werkelijk een mooie (maar pittige....) omgeving. Lijkt me een goeie training voor de 7^^.
-
#10
@Gerard: Gaan we zeker een keer doen. Linschoten staat niet op mijn to-do-lijstje. Ga hem ook maar niet meer toevoegen denk ik.
@Christiaan: Inderdaad mooi en zo pittig als je het zelf wilt maken. Dat laatste hoop ik wel, we zullen het zien! 
print version