Ik merk helaas dat hierdoor voor mij het plezier in het lopen begint af te nemen en dat ik bijvoorbeeld meer intervaltrainingen wordt geacht te doen dan ik eigenlijk wil doen. Het woordje "moeten" komt dan op de voorgrond en dat is (vanuit het verleden) toch een woord waar ik slecht tegen kan. Ik kies dus voor mezelf en stop met het (door mijzelf aan mijzelf) opgelegde schema van mijn coach. Ik ga vanaf nu weer gewoon lekker lopen wanneer ik wil, hoe ver ik wil en hoe hard ik wil. Het streven blijft uiteraard wel om dat op een verantwoorde wijze te doen. Ik zal dus proberen om wekelijks in ieder geval één LSD te doen, één kortere loop in een iets hoger tempo en één keer een soort van intervaltraining/fartlektraing/heuveltraining uit te voeren. Als ik echter meer wil lopen dan zal ik dat ook echt gaan doen. Ik ga (blijf) goed naar mijn lichaam (én geest!) luisteren en ga vooral weer genieten van het lopen, zonder dat het "moet".

Aangepaste doelen:

Mijn doelen pas ik dan ook aan: ik wil langzaam maar zeker wel sneller worden, maar dat zit in me, dus dat komt wel goed. Niet overhaasten, het komt wel. Ik wil binnenkort een marathon lopen. Ik wil voelen wat dat me me doet en kijken of ik mezelf in de hand kan houden. Niet te hard van stapel dus en zorgen dat ik goed finish. De tijd vind ik dan niet (zo) belangrijk. Ik heb het gevoel dat langere afstanden op een voor mij lekker tempo me meer liggen dan het snelheidswerk op de kortere afstanden. Ik zal me dus meer gaan richten op het afleggen van langere afstanden en de weekkilometers langzaam opvoeren. Uiteindelijk, maar dat mag wel even duren, wil ik de afstanden die ik nu ongeveer per maand afleg (100 km) per week af kunnen leggen, zonder lichamelijk in de problemen te komen.

Genoeg voor nu, ik ga weer gewoon lekker lopen!!